مختصری از تاریخ دیانت بهایی

همهء پيامبران و پيروان جانفشان آنان با فداكاري و تحمل انواع بلا و زندان و تبعيد و شكنجه و شهادت جامعهء انساني را كه در مرحلهء كودكي به سر مي‌برد در مراحل اتحاد مادي و معنوي خانوادگي و قبيله‌اي و شهري و كشوري يكي پس از ديگري پيش بردند تا براي ورود به مرحلهء بلوغ خود كه مرحلهء اتحاد جهاني و بين‌المللي است آماده گردد. اين مرحله به قدري حساس و مهم است و به چنان قواي روحاني شديدي احتياج دارد كه مستلزم ظهور دو ديانت پي در پي بود كه در همهء متون مقدسهء اديان قبل چون يهودي و مسيحي و زرتشتي و اسلامي به اشاره يا به صراحت، تاريخ آنها ذكر گرديده و فاصلهء نزديك آن دو مورد تأكيد قرار گرفته است. بعضي از القاب و اصطلاحاتي كه اديان قبل براي دو موعود آخرالزمان به كار برده بودند براي ظهور اول عبارت است از ايليا، هوشيدر،  يحيي، مهدي، يا قائم، و براي ظهور دوم عبارت است از رب‌الجنود، سيوشانس، شاه بهرام، كريشنا، ميترا، بوداي پنجم، مسيح، يا رجعت حسيني.

نام اولين نفس مقدس از دو موعود كل اديان سيد علي محمد بود و در اول محرم سال 1235 هجري قمري (1819 ميلادي) در شهر شيراز متولد شدند. در 25 سالگي در سال 1260 هجري قمري (1844 ميلادي)، يعني همان سالي كه در كتب مقدسهء قبل به آن بشارت داده شده بود، در شهر شيراز اظهار امر تدريجي خود را، مانند همهء پيامبران، آغاز فرمودند. در مرحلهء اول خود را باب ناميدند. سپس در همان اوايل در شهر مكه و بعدها در مجلس علماي اسلام در حضور ناصرالدين ميرزا، وليعهد محمدشاه قاجار، در تبريز قائميت خود را اعلان، و در كتاب بيان فارسي كه در ماكو به  وحي الهي از قلم ايشان نازل شده است رسالت و تعاليم مستقل خود را بيان فرمودند و اعلام نمودند كه منظورشان از بابيت، بابيت قائم موعود نبوده بلكه ظهور ايشان باب و مقدمه‌اي براي ظهور بعد از ايشان بوده است، يعني دومين موعود همهء اديان، حضرت بهاءالله، كه در سال نهم ظهور حضرت باب امر خود را اظهار فرمودند.

ادامه مطلب

دلایلی در قرآن در رابطه با ظهور حضرت باب  (حضرت اعلی)

اول اینکه با وجودی که پیامبران خدا به وحی الهی به همه جزئیات و علائم و آثار و نشانه های پیامبر بعد واقف و مطلعند و می توانند همه آنها را جامع، کامل و دقیق تعیین کنند اما هرگز سنت آنها بر این نبوده که این چنین عمل کنند و در هیچ زمان و هیچ وقت اتفاق نیفتاده که این نشانه ها را به صورتی بیان کنند که جای هیچگونه شک و شبهه و ابهامی برای احدی نماند و زمینه ای برای بحث و گفتگو باقی نباشد .در هیچ دوره ای تاریخ به یاد ندارد که چنین پدیده ای به ظهور رسیده باشد و به صورت ظاهر ظاهر بشارات بر پیامبر تطبیق کرده،همه مردم را متفقا قانع نموده باشد.

دلیل آن را هم میتوان بر اساس اشاراتی که در همان کتب آسمانی وارد گشته اینگونه بیان نمود که تطبیق بشارات و علائم و نشانه های از پیش تعیین شده بر مدعی ظهور و کشف حقیقت خود توانایی و شایستگی خاصی را می طلبد که عمدتا مبتنی بر انصاف،سعه صدر و معرفت تام از دین و شناخت هدف و انگیزه پیامبران است که این مورد خود امتحانی سخت برای منتظران ظهور است تا افراد صالح و شایسته از دین داران اسمی و ظاهری و تقلیدی ممتاز و معلوم گردد تا در آستانه شروع تحول جدید و تجدید دین که نیاز به وجود افراد صالح و فداکار است این افراد به عنوان الگویی برای سایر مردمان جلوه کنند.

برگرفته از سایت ساغر

بنابراین می توان گفت تشخیص تطبیق بشارات کتب آسمانی برموعود کاملا میسر است اما برای افراد واجد الشرایط یعنی با شرط انصاف و روحیه تحقیق و اهتمام به کشف حقیقت و شایستگی تشخیص حق از باطل ،که در این صورت این بشارات باعث هدایت طالبان به حق و حقیقت و مقصود خواهد گردید.

مطلب دوم اینکه ارزش روایات و احادیث حتی نقل اقوال در موضوع بشارات با موضوعاتی مانند فقه و احکام و مسائل تاریخی فرق دارد.در مورد موضوعات نوع دوم باید تنها و تنها به منابع موثق و قابل قبول پرداخت و اعتمادی به احادیث و روایات ضعیف و اقوال افراد نیست اما در مورد بشارات علاوه بر اقوال صحیح و موثق در بعضی موارد هم احادیث و روایات هرچند ضعیف باشد و همچنین اقوال بزرگان به عنوان مستندی قابل اعتنا و قابل قبول تلقی می شود .

دلیل این تفکیک این است که در مباحث تاریخی و فقهی آنچه مورد توجه و مد نظر است موضوع روایت و حدیث است لذا باید معتبر باشد اما در بشارات نظر منحصرا در موضوع نیست بلکه بعضی اوقات کلیت بشارات مد نظر می باشد در این صورت اخبار و روایات هرچند هم ضعیف باشد در اثبات دعوی می تواند مفید باشد.مثلا اگر راوایاتی ضعیف واقعه ای را در زمان ظهور در شهری مانند خراسان بشارت دهد و روایات دیگر موضوع دیگری را در اصفهان و احادیث دیگر در آذربایجان و به همین طریق در رابطه با اکثر شهرهای ایران روایات بسیار نقل شده باشد و همگی مشترکا موضوعی از ظهور قائم را در آنها منظور نموده باشند ، حال اگر نخواسته باشیم این موضوعات و وقایع خاص این شهرها را استناد کنیم و موضوعات حدیث را ثابت نماییم و فقط نظر بر این باشد که اثبات نماییم به طورکلی ظهر از ایران است، این روایات قابل استناد و مثمر ثمر است زیرا بر اساس علم آمار و احتمالات عقلا صحیح نمی باشد که روایات زیادی تصادفا باهم موافق آیند بنابراین کثرت این اخبار که همه وجه مشترک دارند به آنها حالت تواتر می دهد و کلیت موضوع به خاطر کثرت این روایات اثبات می شود.

ادامه مطلب

دلایل قرآن در استمرار ظهور پیامبر

اگر با نظر دقیق به مندرجات قرآن شریف توجه نمائیم و افکار خود را بر معنای باطنی آن معطوف سازیم ملاحظه خواهیم کرد که برخی از آیات آن بتلویح و برخی دیگر بتصریح ظهور پیامبرانی را بعد از شارع اسلام بشارت داده و بعثت و قیام مظاهر مقدسی را در هر عهد و زمان لازم و ضروری دانسته است اگر چه بشارات مزبور بسیار ولی چون بنای این مقال بر اختصار است لذا شمه ای از آن دلائل را خاطر نشان می سازیم.

دلیل اول : و اشرقت الارض بنور ربها

قرآن کریم در خلال آیات خود قیامتی را بشارت داده است که در زمان وقوع آن بسیط زمین از نفحه آسمانی حیات جدید روحانی یافته و از تعالیم الهی روشن و تابناک خواهد گردید در آن روز قانون جدید و کتاب جدید تدوین و میزان تازه و نوین وضع خواهد شد چنانچه می فرماید "و الارض جمیعا قبضته یوم القیمه و السموات مطویات بیمینه سبحانه و تعالی عما یشرکون و نفخ فی الصور فصعق من السموات و من فی الارض الا من شاءالله ثم نفخ فیه اخری فاذاهم قیام ینظرون و اشرقت الارض بنور ربها و وضع الکتاب و جیئی بالنبیین و الشهدا"(1)

اگر چه آیه مزبور صراحتا ظهور مظاهر آینده را بشارت داده و مردم را بظهوری که بعد از شریعت اسلام و بقیامتی که بعد از قیامت قران بوقوع خواهد پیوست اخبار می فرماید ولی چون برخی از محققین آیه مزبور را حمل بر قیام ارواح و معاد مینمایند لذا لازم است تذکر داده شود مقصود از قیامت که قرآن کریم در این آیه بدان اشاره میکند فنای جهان و پایان حیات انسان که معاد گفته می شود نمیباشد.بلکه مراد ظهور پیامبری است که باید با ظهور خود جهان را آباد و نوع انسان را از قید جنگ و تعصبات آزاد سازد چه واضح است در این بیان مبارک مراد از کلمه "نفخ فی الصور" (2) نفخه است که بتوسط مظهر آینده در کالبد مرده و بیجان عالم دمیده شده و آنرا احیا خواهد کرد و آیه "فصعق من السموات و من فی الارض الا من شاءالله" معلوم است که کلمه انصعاق با مرگ و موت بکلی فرق دارد یعنی در آن ظهور عده کثیری از مردم گرفتار انصعاق روحی و انجماد فکری خواهد شد چه که اولا انصعاق بمعنای بی هوشی بوده و با مرگ که تحلیل جسم می باشد فرق دارد ثانیا قران کریم با بیان "الا من شاءالله" روشن میکند که این بیهوشی و انصعاق شامل همه افراد انسانی نبوده بلکه آنانیکه مورد عنایت الهی باشند گرفتار این انحراف روحی و انصعاق و بیهوشی نخواهند گردید و در روزیکه مظهر الهی مبعوث گردد آنان بعرفان او فائز خواهند گشت. و مقصود از کلمه "و اشرقت الارض بنور ربها"که قرآن بدان وعده میدهد خورشید ظاهری نبوده بلکه تجلی و اشراق نور عدالت و صلح است که باید در ظهور آینده زمین را روشن و منور ساخته و جهان را از تاریکی جهل و ترس و ظلم نجات بخشد چنانچه در هر دوری از ادوار تاریخ که مظاهر مقدسه از عالم غیب قدم بیرون نهادند بسیط زمین از نور تعالیم الهی روشن گردید و آیه "و اشرقت الارض بنور ربها" (3) مصداق یافت چه که مقصود از نور رب نفثات روح قدسی و شریعت آسمانی است که در هر عهد و زمان از افقی تجلی فرموده و عالم انسانی را بنور عدالت و محبت و تقوی و فضیلت روشن می سازد و قلوب تاریک و مظلم افراد بشری را بنور ایمان و اطمینان روشنی میبخشد و بهمین علت است که در آیات شریفه قرآن تعالیم الهی که توسط مظاهر مقدسه نازل میگردد و موجبات احیای نفوس انسانی را فراهم میسازد بنور تشبیه شده است.

ادامه مطلب

سلام به دوستان عزیز که این مطالب را مطالعه می کنند و برای من پیام می گذارند و مرا از نظرات خوبشان با خبر می سازند.

پیامی برای شما دوستان داشتم که حتماً پست  در معنای اسلام   را بخوانید و برایم نظر بگذارید.

متشکرم

در معنای اسلام

برخی از مسلمین را اعتقاد چنان است که دیانت اسلام (دیانت حضرت محمد (ص)) آخرین دیانت الهی و مکتب تکاملی می باشد و تشریع شرایع برای همیشه مقطوع گردیده است، که برای این ادعا استناد به برخی از آیات قرآن شریف می نمایند: إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ (آل عمران، 19)، یعنی همانا دین پسندیده نزد خدا آئین اسلام است؛ همچنین: وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِيناً فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ ( آل عمران، 85)، یعنی و هر کس غیر از اسلام دینی اختیار کند هرگز از وی پذیرفته نیست و او در آخرت از زیانکاران است.
لیکن، مطالعه قرآن کریم و تأمل و تعمق در این کتاب آسمانی خلاف این عقیده را نشان می دهد و چه بسا این نوع نگرش با بسیاری از آیات قرآن شریف و احادیث مرویه که در باب استمرار ظهورات الهی می باشد ( بدان اشاره خواهد شد) منافات دارد. لازم بذکر است که، " نخستین و مهمترین منبع فهم قرآن و تفسیر آن‌، خود قرآن کریم است‌، که از آن به "القرآن یفسّر بعضه بعضاً" تعبیر کرده‌اند یعنی بخشهایی از قرآن روشنگر بخشهای دیگر آن است‌. پس از قرآن کریم‌، دومین منبع مهم برای تفسیر قرآن احادیث است"‌[i].

ادامه مطلب

پیامبر شیراز

سکوت مرگبار آن شب را صداي پاي سربازان و تفنگچي هايي مي شكست كه در محوطه خاكي سربازخانه تبريز قدم مي زدند و نگران و شرمسار كسي بودند كه او را بي آنکه جرمی مرتکب شده باشد در اتاقي كوچك به همراه چهار نفر ديگر زنداني كرده بودند. هر از چندگاهي صداي چرخ گاري يا درشكه اي نيز بلند مي شد و به نظر مي رسيد كه از جانب حكومت وقت يا علما كسي براي اطمينان از رها نکردن زنداني ها براي سر كشي به سربازخانه آمده است.

ادامه مطلب

" قل یا قوم ان تکفروا بهذه الآیات فبأی حجة آمنتم بالله من قبل،
مضمون بیان مبارک: بگو ای قوم، اگر به این آیات کافر شوید،
پس بکدامین حجت در گذشته به خداوند ایمان آوردید؟ "
(لوح احمد از آثار حضرت بهاءالله)
نزول وحی و آیات الهی
به شهادت کلام الله مجید، اگر شخصی به دروغ ادعای وحی و نزول آیات از جانب خداوند کند، شخصی ستمکار است:" وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ قالَ أُوحِيَ إِلَيَّ وَ لَمْ يُوحَ إِلَيْهِ شَيْ‏ء، یعنی و کیست ستمکار تر از آن که بر خدا دروغی بندد و یا وحی به او نرسیده گوید: به من وحی می رسد (انعام، 93)"؛ و وعده الهی در این خصوص صریح و قاطع میباشد که شخص کاذب را امان نمی دهد. آیه 43-46 سوره حاقه خطاب به حضرت رسول، حجت را در مورد فرد مفتری تمام میکند: " تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِينَ (43) وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ (44) لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ (45) ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ، یعنی این قرآن تنزیل خدای عالمیان است. و اگر محمد (ص) از دروغ به ما برخی سخنان را می بست محققا ما او را (به قهر و انتقام) از دست راستش (قدرتش) میگرفتیم و رگ گردنش را قطع میکردیم و شما هیچ یک بر دفاع از او قادر نبودید". همچنین، در آیه 21 سوره انعام میفرماید: " وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآياتِهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ، یعنی چه كسى ستمكارتر است از آن كس كه بر خدا دروغ بسته، و يا آيات او را تكذيب كرده است؟! مسلماً ظالمان، رستگار نخواهند شد!". به استناد قرآن شریف، ادعای وحی و نزول آیات بی اذن خداوند امری محال میباشد، چنانچه در آیه 38 سوره رعد آمده است: ومَا كَانَ لِرَسُولٍ أَن يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ ( و هیچ پیغمبری را نرسد که بی اذن خدا آیتی آورد). همچنین، همانطور که خداوند راجع به حضرت رسول (ص) در آیه 3-4 سوره نجم شهادت می دهد: وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى. إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى (و هرگز به هوای نفس سخن نمیگوید. سخن او هیچ غیر وحی خدا نیست)، در آثار دیانت بهائی، دقیقا، آیات فوق در مورد حضرت بهاءالله نیز نازل شده است: تالله ان البهاء ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی. حضرت بهاءالله مکرراً آیات الهی نازله بر ایشان را وحی الهی خوانده و اظهار داشته اند که کلامشان از جانب خداست، چنانچه در لوح مبارک سلطان ایران میفرمایند: " آنچه میگویم از خداست از من نیست... خداوند جمیع علوم الهیه را بمن آموخت و مرا به اراده خود به قیام و ندا و دعوت مامور فرمود". در جایی دیگر از آثار مقدسه دیانت بهائی میخوانیم: یا قوم ما انطق عن الهوی بل بما یعلمنی شدید القوی من جبروت الله العلی الاعلی...اتعجبون بان جائکم غلام الله علی هیکل بشر مثلکم و یلقیکم من آیات ربکم و یعلمکم سبل العلم و العرفان لیقربکم الی جمال الله المشعشع المقدس المنیر...(مضمون فارسی: ای مردمان، از هوای نفس سخن نگویم. به آنچه از ملکوت خدا آمده ناطقم...از اینکه بنده یزدان به هیکل انسان بین شما آمده متعجب اید؟ کسی که آیات الهی را بر شما می خواند و راه علم و عرفان به شما می آموزد تا به خالق بی مثال تقرب جوئید...)[i]. و در مقام دیگر میفرمایند: قد جئت عن منبع العظمة و الجلال و مخزن الرفعة و الاجلال بآیات التی ما ظهرت حرف منها فی الملک و هذااللوح برهانی بینکم و لکم و علیکم ان انتم تعقلون (مضمون فارسی: من از منبع عظمت و جلال و مخزن رفعت و اجلال آمده ام، با آیاتی که چشم عالم شبهش را ندیده. این لوح برهان من است اگر تعقل کنید)[ii]. حضرت بهاءالله، زمانیکه به جرم تجدید دین الهی، از ادرنه به عکا در مملکت عثمانی، تبعید و محبوس شدند، در لوح سلطان ایران، ناصرالدین شاه میفرمایند: اذا قیل بای جرم حبسوا قالوا انهم ارادوا ان یجددوا الدین. لو کان القدیم هو المختار عندکم. لم ترکتم ما شرع فی التورات و الانجیل؟ بینوا یا قوم لعمری لیس لکم الیوم محیص. ان کان هذا جرمی قد سبقنی فی ذلک محمد رسول الله و من قبله الروح و من قبله الکلیم. و ان کان ذنبی اعلاء کلمة الله و اظهار امره فانا اول المذنبین، لا ابدل هذا الدنب بملکوت ملک السموات والارضین...کلما ازداد البلاء زاد البهاء فی حب الله و امره بحیث ما منعنی ما ورد علی من جنود الغافلین. لو یستروننی فی اطباق التراب یجدوننی راکبا علی السحاب و داعیا الی الله المقتدر القدیر. انی فدیت بنفسی فی سبیل الله و اشتاق البلایا فی حبه و رضائه یشهد بذلک ما انا فیه من البلایاء التی ما حملها احد من العالمین (مضمون فارسی: وقتی گفته شد ایشان به چه جرمی محبوس شدند، گفتند چون ایشان خواستند دین را تجدید کنند. اگر خداوند قدیم نزد شما صاحب اختيار است پس چرا ترك كرديد آنچه را كه در تورات و انجيل حكم شده؟ تبيين كنيد اي قوم. قسم به جانم امروز براي شما گريزگاهي نيست. اگر جرم من اين است، محمد رسول الله و قبل از او حضرت مسیح و قبل از او كليم در آن بر من سبقت گرفته اند . و اگر گناه من اِعلاء كلمه خدا و اظهار امر اوست در اين صورت من اول گناهكارانم، اين گناه را به ملكوت ملك آسمانها و زمينها تبديل نمي كنم ... هر چه بلا زياد شود حبّ و عشق بهاء به خدا و امر او زياد مي شود، به طوري كه منع نمي كند مرا آنچه ازجنود غافلان بر من وارد شد. اگردر اَطباق زمين پنهانم سازند سوار بر ابرم بيابند، درحالي كه به سوي خداي مقتدر قدير دعوت مي كنم. همانا من خود را درراه خدا فدا نمودم و در حبّ و رضاي او مشتاق بلايا هستم. شهادت مي دهد به اين، بلايايي كه من در آن قرار دارم كه احدي از عالميان چنين بلايايي را حمل نكردند). و در جایی دیگر از همین لوح میفرمایند: "... لیس هذا من عندی بل من لدن عزیز علیم... هل یقدر احد ان یتکلم من تلقا نفسه بما یعترض به علیه العباد من کل وضیع و شریف..." (مضمون فارسی: این کلمات از من نیست بلکه از خداوند عزیز است. و کسی را توانائی آن نیست که از طرف خود به کلماتی ناطق شود که همه مردمان بر او اعتراض نمایند). و در مقامی دیگر اینچنین با خداوند یگانه و معبود خویش مناجات میفرمایند: " فیا الهی و سیدی و محبوبی! انت تعلم بانی ما قصرت فی تبلیغ امرک و اظهرت لعبادک اعظم ما عندهم امرا من عندک" (مضمون فارسی: پس ای خدای من و سید من و محبوب من! تو میدانی که من کوتاهی نکردم در ابلاغ امر تو. و ظاهر کردم آیات ربانیه را برای عباد تو بیشتر از آنچه نزد ایشان است)[iii].
ادامه مطلب

برطرف کردن فقر و ثروت فاحش يکى از اصول اساسى ديانت بهائى است(١) وجود يک چنين عدم تعادلی در توزيع منابع مادّى در واقع نه‌بسود گروههائى است که مستقيماً درمعرض آن هستند و نه‌کلاً به نفع جامعه. در اجراى اين اصل حدّ اقلّ به‌سه نکتهٴ مهمّ بايد توجّه نمود. اوّل آنکه اين اصل بايد درسطحى جهانى اجرا گردد. در واقع يکى از مقاصد اصلی جامعهٴ بهائى ترويج وحدت عالم انسانى است. نکته دوّم آنست که اين تعليم با اصل اقتصادى ديگرى که اصل مکافات ومجازات است (٢) و در همهٴ اديان بزرگ برآن تأکيد شده ارتباط نزديک دارد. اين اصل ابتکار فردى را ترويج مينمايد و در نتيجه به افزايش ثروت کلّى جامعه کمک ميکند. در نهايت اين اصل را در ارتباط با ديدگاه ديانت بهائى درمورد هدف از حيات انسان (٣) که عبارت از رشد و تکامل استعدادهاى فردى بخصوص استعدادهاى روحانى و کسب فضائل اخلاقى و پايه‌ريزى تمدّنى پيشرفته‌ميباشد‌بايد‌شناخت. تعاليم ديانت بهائى در اين‌ مورد‌را‌ميتوان در چهارچوب فرد، تجارت‌و‌اداره‌امور‌جامعه‌خلاصه نمود.
در سطح فردى، تعاليم بهائى هم اتّکاء به‌نفس و هم توجّه بحال ديگران را توصيه ميکند. همچنين يک دستور اخلاقى قوى ومؤکّد در مورد کار کردن هست که اگر درجهت خدمت به ديگران باشد بالاترين نوع عبادت محسوب ميشود. (٤) همهٴ افراد‌جامعه بايد به حرفهٴ مفيدى مشغول باشند(٥) و تکدّى(٦) و قمار(٧) منع شده است. اين تعاليم با تأکيد زيادى که بر‌آموزش و پرورش و فراگيرى علم و هنر گذاشته شده است تقويت ميگردد. دو دستور ديگر ديانت بهائى يعنى تعاليم مربوط به‌خانواده (٩) و تساوى حقوق زن و مرد(١٠) در همين جهت ميباشند. اگر در مورد تعليم و تربيت پسر يا دختر مجبور بانتخاب باشيم در آن‌صورت تربيت دختران بر پسران مقدّم شمرده شده است‌(١١) چه که دختران مادران آينده خواهند بود. اثر اين تعاليم در بر طرف نمودن فقر وقتى روشن ميگردد که ملاحظه ميشود فقر در کشورهاى غربى غالباً در خانواده‌هائى‌که تحت ادارهٴ يکى از والدين بخصوص مادران قرار دارند ديده ميشود و يا اينکه در بسيارى از جوامع روستائى نقش اقتصادى زنان مساوى و يا حتّىٰ در بعضى موارد مهمّ‌تر از مردان است. در مورد توزيع ثروت دو تعليم مهمّ و اساسى وجود دارد. اوّل لزوم تنظيم وصيّت‌نامه و احکام مربوط به ارث است (١٢) که توزيع گسترده ثروت را در درون خانواده وقتى که اموال بين نسلها منتقل ميگردد در بر دارد. در احکام مربوط به‌ارث حتّىٰ سهمى براى معلّم پيش‌بينى شده که ازديدگاه تعاليم بهائى داراى مقامى خاصّ در جامعه ميباشد(١٣).
ادامه مطلب

حضرت بهاءاللّه ميفرمايد: "اصل آنچه را که برايت ذکر نموديم عدل و انصاف است." و فرموده است که وسيله اصلی برای تحوّل جامعه و نيّت صلح پايدار ايجاد عدل در جميع شئون حيات است و «مقصود از آن (عدل) ظهور اتّحاد است بين عباد.» آنچه سبب امتياز جامعه بهائی ميگردد آنست که بهائيان معتقدند که اتّحاد جهان عملی و ممکن است و در راه اين عقيده با اخلاص و رغبت جهد و کوشش مينمايند. بهائيان در سراسر جهان ميکوشند جامعه‌هائی بر اساس همکاری و عدالت بسازند و در اين راه از پشتيبانی نظام تشکيلاتی که حضرت بهاءاللّه بنفسه تأسيس فرموده برخوردارند.

حضرت بهاءاللّه تعليم داده است که از مظاهر عملی نيروی دينی در عصر جديد آن است که عموم مردمان با هم با مشورت تصميم بگيرند و با هم عمل کنند و تصميم و عملشان بر اساس اصول روحانی باشد و فرموده برای آنکه مطمئن باشيم که نيروی دين وسيله اجراء عدالت گردد و حکومت خادم نيازمنديهای حقيقی عالم انسانی شود بايد مقامی که اختيار تصميم‌گيری دارد در دست هيأتهای رسمی باشد نه در دست افراد. «در جميع امور مشورت لازم.» «بلوغ و ظهور خرد به مشورت ظاهر.»۴ باين ترتيب ملاحظه ميکنيم که هر چند حضرت بهاءاللّه مانند تمام مظاهر ظهور قبل به بسط و اعلان حقائق روحانی پرداخت و اگر چه با ظهورش در عالم انسانی روحی جديد بدميد ولی علاوه بر اينها حضرت بهاءاللّه احکام و دستگاه سازمان و تشکيلاتی را ايجاد فرموده تا تحقّق عدالت را در جميع شئون انسانی تضمين نمايد. 

 

حضرت بهاالله شارع ديانت بهائي مي فرمايند:
" با یکدیگر در نهایت اتحاد باشید ابداً از یکدیگر مکدر نشوید. خلق را از برای خدا دوست بدارید نه برای خود. چون برای خدا دوست می دارید هیچ وقت مکدر نمی شوید. زیرا انسان کامل نیست لابد هر انسانی نقصی دارد اگر نظر به نفوس نمائید همیشه مکدر می شوید اما اگر نظر به خدا نمائید چون عالم حق عالم کمال است رحمت صرف است لذا برای او همه را دوست می دارید و به همه مهربانی می کنید."

بنده در درجه ي اول سايت اين ديانت را www.bahai.com را به شما معرفي مي كنم. اميدوارم كه بدون حب و بغض به تحري حقيقت پرداخته و حقيقت را پيدا نمائيد

 

امر بهائی جدیدترین دیانت مستقل جهانی است. از آغاز دوره مجهولیت آن در ایران در نیمه قرن نوزدهم تا کنون تقریباً به تمام نقاط جهان منتشر شده و مؤسسات اداری خود را در پیش از دوست کشور مستقل و سرزمینهای مستقر کرده و مؤمنینی از همه فرهنگها، اجناس، جوامع و ادیان قبلی را در ظل خود پذیرفته است. این آئین جدید دیانتی است بکلی متمایز که بر اساس تعلیمات شارع مقدسش حضرت بهاءالله استقرار یافته. فرقه ای سری ، نهضتی بر اساس تجدد افکار و یا مذهب تازه ای منشعب از ادیان گذشته نیست و نیز نباید آن را یک مکتب فلسفی بشمار آورد.

 

مناجاتی از حضرت ولی امرالله:

ای ربّ توانا تو شاهدی که در این لیله ی لیلا بر این عاشقان بینوا چه وارد گشته و در این سالیان دراز از حین مفارقت وجه صبيحت بچه سوز و گدازی اهل راز دمساز.ای مولای قدیر افتادگی و بیچارگی آوارگان کویت را مپسند و بشدید الْقوی این مشت ضعفا را تأیید کن.در انجمن این عالم عزیزانت را عزیز و مقتدر فرما و بتحقّق آمال این بال و پر شکستگان را سر افراز و مفتخر کن تا در این چند روزه ی حیات عزّت و رفعت آئینت را بدیده ی عنصری بنگریم و بقلبی شاد و روحی مستبشر به سوی تو پرواز کنیم.تو دانی که نام و نشانی بعد از تو نخواهیم و سرور و شادمانی و کامرانی در این عالم فانی دیگر آرزو ننمائیم.پس وعدت را وفا نما و جان و روان این خسته دلان را نشئه ئی تازه بخش. دیده ی انتظار را روشن کن و جرح قلوب کنیبه را التیام ده بسر منزل مقصود کاروان های مدنیّه ی عشقت را بزودی برسان و بساحت وصالت دردمندان هجرت را بکشان زیرا در این عالم ادنی جز ظَفَر و نصرت امرت را نخواهیم و در جوار رحمت کبری جز امید وصالت آمالی در دل نداشته و نداریم.توئی گواه توئی ملجاء و پناه توئی نصرت دهنده ی این جمع بی گناه.

بنده ی آستانش شوقی   

هو

مریما عیسی جان بلامکان عروج نمود قفس وجود از طیر محمود خالی ماند و بلبل قِدم به صحرام عدم رو نمود و عندلیب الهی بر سدره ی ربّانی بخروش آمد سُرادق  عزّت بر درید و همای رفعت از شاخسار بهجت بر پرید افلاک های بلند بر خاک تیره نشست و نعره ها از دل پر درد بر خواست آب گوارا به خون تبدیل شد و صحن فردوس برین به خون آمیخته بلی تیر قضای الهی را سینه منیر دوستان لایق و کمند بلای نا متناهی را گردن عاشقان شائق.هر کجا خدنگی است بر صدر احباب وارد آید و هر جا غمی است بر دل اصحاب نازل گردد عاشقان را چشم تر باید و معشوقان را ناز و کرشمه شاید.جیب اگر صد ناله سُراید محبوب بر جفا بیفزاید اگر شربت وصال خواهی تن به زوال در ده و اگر خمر جمال طلبی در وادی حرمان پا نه.مریما حزن را بسرور بچش و غم را از جام فرح در کش اگر خواهی قدم در کوی طلب گذاری صابر باش و رخ را مخراش و آب از دیده مپاش و از بی صبران مباش.پیرآهن تسلیم پوش  و از باده ی رضا بنوش و عالمی را بدرهمی بفروش دل بقضا در بند و بحکم قدر پیوند چشم عبرت بر گشاو از غیر دوست در پوش که عنقریب در محضر قدس حلقه زنیم و بحضرت اُنس رو آریم و از بر بط عراق نغمه ی حجازی بشنویم و با دوست ملحق شویم ناگفتنی بگوئیم و نا دیدنی ببینیم و نا شنیدنی بشنویم و بآهنگ نور هیکل روح را برقص آوریم و در حریم جان بزم خوشی بیارائیم و از ساقی جلال ساغر جمال بر گیریم و بیاد رخ ذولجلال خمر بی مثال در نوشیم چشم را از آب پاک کن و دل را از حزن بروب و قلب را از غم فارغ نما و بآهنگ ملیح بر خوان

گر تیغ بارد در کوه آن ماه           گردن نهادیم الحکم للّه.

هو اللّه

ای يزدان مهربان و بخـشـنـده و درخشنده ی زمين و آسمان ما جمعيم پريشان تو مستمنديم درويشان تو آوارگانيم بيچارگان و افتادگانيم آشفتگان افسردگانيم پژمردگان دردمنديم درمانی بخش رنجوريم دوائی عـنايــت کن افسرده ايم شعله ئی ده پژمرده ايم لمعه ئی بيفشان بيگانه ايم آشنا کن پروانه ايم پرسوخته ی شمع وفا فرما تشنه ايم و به خونِ دل آغشته چشمه ی خوشگوار برسان و از آب حيات بنوشان ولوله در شهر انداز و آشوبی در آفاق افکن تا دلها حيران تو گردد و جانها قربان تو.                 ع ع

اللّه ابهی

ای متوجّه اِلی اللّه چشم از جميع ما سوی بر بند و به ملکوت ابهی بر گشا آنچه خواهی از او خواه و آنچه طلبی از او طلب به نظری صد هزار حاجات روا نمايد و به التفاتی صد هزار درد بی درمان دوا کند و به انعطافی زخم ها را مرهم نهد و به نگاهی دل ها را از قيد غم برهاند آنچه کند او کند ما چه توانيم کرد يفعل ما يَشاء و يَحکُمُ ما يُريد است پس سر تسليم نه و توکّل بر رَبِّ رحيم به و البهاء عليک .                                                                       

                                     ع ع

هُوالابهی

ای پروردگار به آنچه سزاوار است موفّق کن ای آمرزگار به آنچه لايقست مؤيّد فرما اين دست ها به دامن عفوت پيوسته و اين دلها به محبّتت مقيّد و بسته عنايت کن موهبت بخش .                            ع ع

هوالله

خدايا تاريکی نزاع و جدال و قتال بين اديان و شعوب و اقوام افق حقيقت را پوشيده و پنهان نموده  جهان محتاج نور هدايت است پس ای پروردگار عنايتی فرما که شمس حقيقت جهان را کران به کران روشن نمايد .

 عبد البهاء عبّاس

هُو الابهی

ای خداوند مهربان عنايتی فرما و موهبتی بنما تا همّت اين بينوايان بلند گردد و بند ها بگسليم و از بيگانگان بيزار شويم و به تو دل بنديم و به تمامی در دام عشقت گرفتار شويم آتشی دردل بر فروزيم و حجبات ما سوی بسوزيم و چشم از مادون بدوزيم و به مشاهده جمال در ملکوت ابهايت باز کنيم .                ع ع

جامعه بهائی عالم مرکب از تقریباً 7 میلیون نفرند که در ۱۸۹ کشور مستقّل و ۴۶ ناحیه تابعه زیست می کنند و کثرت تنوعش شامل مردمی در سراسر کره زمین از نژادها و مذاهب و فرهنگهای مختلف از جمله ۲۱۰۰ عدد از قبائل و عشائر عالم است.
در امر بهائی فرد روحانی وجود ندارد زیرا بشر به مرحله‌ای از بلوغ وارد شده است که هر کس می تواند خود در آثار الهی تفکر نماید و از راه دعا و مناجات و مشورت با دیگران تصمیم بگیرد. برای آنکه اکثر مردم از ظهور حضرت بهاءاللّه منتفع شوند آثار بهائی به ۸۰۰ زبان مختلف ترجمه شده است.
در آئین بهائی، انتخاب دین آزاد می باشد و عقیده بر آن است که همه ی مردم در انتخاب دین خود مختارند و افراد باید پس از مطالعه ی کتب و آثار الهی ادیان دیگر و پس از تحری حقیقت، دین خود را انتخاب نمایند. حضرت بهاءالله به بهائیان عالم می آموزد که تعالیم آن حضرت امروزه به مثابه دارویی است برای دردهای امروزه ی عالم انسانی. ایشان می فرمایند:
 
" رگ جهان در دست پزشک دانا است ، درد را می بيند و بدانائی درمان ميکند . هر روز را رازی است و هر سر را آوازی . درد امروز را درمانی و فردا را درمان ديگر. امروز را نگران باشيد و سخن از امروز رانيد . ديده ميشود گيتی را دردهای بيکران فرا گرفته و او را بر بستر ناکامی انداخته . مردمانيکه از باده خود بينی سر مست شده اند پزشک دانا را از او باز داشته اند . اينست که خود و همه مردمان را گرفتار نموده اند . نه درد ميدانند نه درمان ميشناسند . راست را کژ انگاشته اند و دوست را دشمن شمرده اند. "
 

 

 

 تعالیم بهائی یکی اینست که دین حقیقی باید سبب ترویج اتّحاد و اتّفاق باشد و اتّحاد شرط ضروري حصول صلح جهانی است. حضرت بهاءاللّه می فرمایند «اصلاح و راحت حاصل نشود مگر به اتّحاد و اتّفاق.» ازجمله موازینی که جامعه بهائی برای حصول اتّحاد عالم پیشنهاد می کند اینست که یک زبان بین‌المللی بوجود آید،  اقتصاد جهانی تعدیل و هماهنگ گردد، تعلیم و تربیت اجباری متداول شود، معیاری برای حقوق بشر معین گردد و سازمان مرکّب جهانی ارتباط و مخابرات بکار افتد. 

  چون بهائیان معتقدند که سازمان ملل متّحد بمنزله کوشش بزرگی در راه اتّحاد جهان محسوب می شود آن را به هر نحو که بتوانند حمایت می نمایند. از این روی "جامعه بین‌المللی بهائی" با مقام مشاور در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متّحد Ecosoc و در سازمان صندوق کودکان ملل متّحد Unicef عضویت دارد. دفتر جامعه بین‌المللی بهائی در نیویورک و در ژنو تأسیس گشته و بهائیان از بسیاری از نقاط جهان مرتّباً در کنفرانسها، کنگره‌ها و سمینارهای مربوط به حیات اجتماعی و اقتصادی کره زمین شرکت می کنند. چون بهائیان مردم دیگر را در بعضی از کشورها در پنجه ظلم گرفتار دیده اند توجهشان به تعالیم حضرت بهاءاللّه مربوط به حقوق بشر بیشتر جلب شده است. از این جهت جامعه بین‌المللی بهائی در کنفرانسهای شور سازمانهای ملل متّحد درباره حقوق اقلّیت،  مقام زن، تحریم جنایت، جلوگیری از مواد مخدره، رفاه کودک و خانواده، نهضتهای ضد تسلیحات با حدت و حرارتی تمام مشارکت می جویند.

 

  نماینده جامعه ی بهائی در سازمان ملل